ประวัติศาสตร์ไม่เคยสอนคนประเทศนี้เลย

 

เถ้ากระดูกและซากศพเมื่อสามสิบปีก่อนไร้ค่าเกินกว่าที่ใครจะจดจำ

 

ทหารไทยไม่เคยรบชนะประเทศไหน เห็นมันปฏิวัติอย่างเดียว

 

เหนื่อยใจเหลือเกิน

 

ปีนี้เป็นปีที่แย่ที่สุดในรอบหลายปี หวังแค่ว่าเรื่องร้ายๆจะผ่านไปได้ด้วยดี

บางครั้งเราก็ลืมไปว่าเป็นแค่เศษเสี้ยวเล็กๆของโลกใบนี้ ไม่ได้สลักสำคัญอะไร

แต่นั่นควรเป็นเรื่องน่ายินดีที่เรามีชีวิตเป็นของตัวเองได้แม้จะไม่ยิ่งใหญ่หรือสำคัญอะไรมากมาย

 

ขอแค่มันเป็นของเรา! เท่านั้นก็คงพอ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ไหนพวกมึงว่าวางแผนไว้แล้วไง!"ไอ้บีนเริ่มบ่น
"อ้ะก็นี่ไงแผน ทุกอย่างก็เป็นไปตามแผน....เอาน่าถ้าทุกอย่างราบเรียบจะมีไรน่าตื่นเต้น"
"กูไม่ชอบอะไรที่กำหนดไม่ได้"ไอ้บีนบ่นทีเล่นทีจริง
"เอาน่า"ผมพูดอย่างใจเย็น "ตอนนี้บ่นไปก็ทำอะไรไม่ได้ ไว้ตอนเช้าค่อยติดต่อสถานีขนส่ง รถจากเชียงใหม่ไปแม่สายก็คงมีเรื่อยๆล่ะ" พลางเอนตัวอย่างสบายใจพิงกับชานชาลา ขณะที่เกสต์เราร้อนใจเรื่อยๆ
ผมกับไอ้วินพูดกันเล่นๆ ถึงกำหนดการที่ไม่แน่นอนและเสน่ห์ของมันอย่างใจเย็นยะเยือกราวน้ำแข็ง....
555
"เอาล่ะ กูทนมานานแล้ว"ไอ้บีนตัดบท...."พวกเราเปลี่ยนเข้าสู่โหมดจริงจังได้แล้ว"....
"อืม"ไอ้วินทำหน้าครุ่นึด "ว่าแต่...เรามีโหมดนั้นด้วยเหรอ"
555
...
เราออกเดินทางตอนตี5ด้วยรถท้องถิ่น จะถึงเชียงใหม่ตอนบ่ายสาม5สิบ
เราก็หลับๆตื่นๆตลอดทาง จนฟ้าเริ่มสางผมจึงจัดแจงเเชคตารางรถ และเลื่อนกำหนดการถึงบ้านนานา ว่าเราอาจจะถึงแม่สายตอนค่ำๆ....มีรถออกจากเชียงใหม่ตอนบ่ายสี่ครึ่ง
รถท้องถิ่นแล่นจอดทุกสถานี...แต่ก็ตรงเวลาอย่างน่าพิศวง
เช่นเดียวกันว่า เวลา11ชั่วโมงเราหมดกับการด่ากันเองเช่นเคย
การเดินทางแบบเอื่อยช้าทำให้เราได้สัมผัสธรรมชาติชัดเจนขึ้น...เมืองไทยเรามีที่ว่างอยู่อีกเยอะ น่าแปลกที่เรายังไปแย่งกันอยู่ในเมือง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความรู้สึกที่ลูกมีต่อพ่อ

 

                “พ่อ” คำสั้นๆคำนี้ ช่างเปี่ยมล้นไปด้วยพลัง และความรู้สึกอันแสนยิ่งใหญ่ รักของพ่อ เปรียบเสมือนกับร่มโพธิ์ร่มไทร ที่คอยปกป้องครอบครัวให้พ้นจากอันตรายต่างๆ

                พ่อของฉัน คือ “ผู้ชายคนหนึ่ง ที่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองมากมาย เพื่อครอบครัว ชายที่เสียสละ อดทน และยอมทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว”

                หากไม่มีพ่อฉันคงไม่มีวันนี้ ผู้คือผู้สร้างรากฐานชีวิตครอบครัว บ้านของฉันไม่ได้ร่ำรวย ไม่มีเงินทองมากมาย แต่ทุกครั้งที่ฉันนึกถึงครอบครัวของฉัน ฉันจะรู้สึกภาคภูมิใจและดีใจทุกครั้ง ที่ฉันมีครอบครัวที่อบอุ่นและมีความสุข และ พ่อ คือผู้ชายที่ฉันรู้สึกว่า เป็นเกียรติ และภูมิใจเหลือเกิน ที่ได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อ

                ชีวิตของงพ่อเริ่มต้นมาจากศูนย์ ครอบครัวของพ่อเป็นครอบครัวคนจีนที่ค่อนข้างยากจน พ่อมีน้องแปดคนที่ต้องดูแล พ่อต้องอดทน และต่อสู้มากมาย จนสามารถสร้างหลักฐานในหน้าที่การงานได้

พ่อเคยกินเหล้า สูบบุหรี่ แต่หลังจากที่พ่อมีลูก พ่อก็เลิกทุกอย่าง เพราะพ่อรู้ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ไม่ดี และพ่อก็เปรียบเสมือนกับกระจกเงาให้แก่ลูกๆ หากพ่อไม่เลิก สิ่งเหล่านี้ย่อมถ่ายทอดไปให้ลูกเห็นเป็นตัวอย่าง

                พ่อของฉันเคยทำงานหนักมาก แต่พ่อทำทุกอย่างก็เพื่อครอบครัว พ่อเคยเป็นที่นับหน้าถือตาของคนในสังคม ใครๆก็รู้จักนับถือพ่อ ตอนนั้นฉันยังเด็กนัก แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่ามีผู้คนมากมายรู้จักพ่อ มีคนมากมายขอความช่วยเหลือจากพ่อ มีคนมากมายค่อยหยิบยื่นให้ความช่วยเหลือกับพ่อ มีคนมากมายเหลือเกินที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของพ่อ มันคงยากเกินไปสำหรับเด็กหกเจ็ดขวบอย่างฉัน ที่จะเขาใจและรู้ได้ว่าคนเหล่านนี้ต้องการอะไร

ทุกๆครั้ง ที่ฉันเดินจูงมือพ่อ ได้จับมือพ่อ แม้มือของฉันจะเล็กกว่ามือพ่อนัก แต่จากไออุ่นของมือพ่อ ฉันรู้สึกได้ถึงความรู้สึกบางอย่าง ฉันรู้สึกภูมิใจที่เกิดเป็นลูกพ่อ และฉันยังรู้สึกได้ ถึงความรักของพ่อที่มีให้แก่ฉัน ไม่ใช่ในฐานะของชายคนนึงที่เป็นที่นับหน้าถือตา หรือมีตำแหน่งหน้าที่การงานใหญ่โต แต่ในฐานะของ “พ่อ” ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่รัก และยอมทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว

                เมื่อเวลาผ่านไป ฉันเติบโตขึ้นอายุได้แปดเก้าขวบ พ่ออายุได้หกสิบปี เป็นธรรมดาของระบบข้าราชการไทย ถึงเวลาที่พ่อจะต้องวางมือจากตำแหน่งหน้าที่การงาน ถึงเวลาแล้วที่พ่อควรจะได้พักผ่อนเสียบ้าง พ่อเหนื่อยมานาน พ่อทำงานอย่างขยันหมั่นเพียร และซื่อสัตย์สุจริต ถึงเวลาที่พ่อจะได้รับรางวัลตอบแทนเป็นเวลาให้พ่อพักเสียที หลังจากพ่อเกษียณอายุราชการ พ่อออกมาอยู่บ้าน หน้าที่ในการหารายได้ตกเป็นของแม่ แม่ต้องทำงานหนักมากขึ้น พ่อของฉันเลยกลายเป็นพ่อบ้านเต็มตัว พ่ออยู่บ้าน ทำงานบ้านได้ทุกอย่าง พ่อซักผ้า รีดผ้า ถูบ้าน เลี้ยงหมา จนกระทั่ง กำกับข้าว พ่อของฉันทำอาหารอร่อยมาก พ่อมักคิดค้นอาหารสูตรใหม่ๆเสมอ พ่อไม่เคยบ่น พ่อไม่เคยแสดงให้เห็นว่าเหนื่อย ทุกๆครั้ง ทุกๆอย่างที่พ่อทำ พ่อทำด้วยความรัก พ่อจะมีความสุขทุกครั้งที่ได้ทำ ถ้าทำเพื่อครอบครัวที่พ่อรัก พ่อทำได้เสมอ  หลายครั้ง ที่ครอบครัวของฉันมีปัญหาต่างๆ หลังจากที่พ่อเกษียณอายุราชการ ฉันเห็นได้ชัดว่า หลายคนที่พ่อเคยรู้จัก ก็กลายเป็นไม่รู้จักพ่อไปเสียแล้ว หลายคนที่พ่อเคยช่วยเหลือ ก็หนีหายไปหมด ชีวิตของพ่อที่เคยมีคนมากมายมาคอยห้อมล้อม ณ เวลานี้ เหลือเพียงแค่เราห้าคน คือพ่อ แม่ และลูกอีกสามคน เท่านั้น ที่อยู่เคียงข้างและแก้ปัญหาต่างๆร่วมกัน มันทำให้ฉันเริ่มเข้าใจว่า คนเหล่านั้นที่เคยเข้ามาในชีวิตพ่อ เขาต้องการอะไร และทำให้ฉันเข้าใจว่าสิ่งไหนที่จีรังยั่งยืนกว่ากัน หากเปรียบชีวิตเหมือนกับต้นไม้ ตำแหน่งหน้าที่ ยศถาบรรดาศักดิ์ สิ่งนอกกายเหล่านี้เปรียบเสมือนใบ ดอก ผล  เมื่อต้นไม้ ผลิดอก ออกใบ ออกผล ก็ดูสวยงามเป็นที่หมายปองของคนทั่วไป แต่เมื่อเวลาผ่านไป มันก็ร่วงหล่น บ้างก็เน่าเสีย บ้างก็แห้งไป เช่นเดียวกับหน้าที่ ยศถาบรรดาศักดิ์ เมื่อเรามีสิ่งเหล่านี้ คนมากมายก็อยากจะมาใกล้ชิดผูกพันกับเรา มันให้เพียงแค่ ศักดิ์ศรี เงินทอง มันเข้ามา มันก็ต้องจากไปได้ แต่ความรักความผูกพันของคนในครอบครัวเปรียบเสมือนรากไม้ที่หยั่งลึกลงในดิน คนทั่วไปมักมองไม่เห็น และไม่ใส่ใจ มันอาจไม่สวยงาม แต่กลับคอยเหนี่ยวยึดลำต้น และทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ ยึดชูให้ต้นไม้มีชีวิต และถึงแม้จะเสียลำต้น กิ่งก้าน ใบ ผล ดอก ไป รากไม้จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่  และสร้างต้นใหม่ขึ้นมา เช่นเดียวกัน ความรักความผูกพัน แม้มันจะไม่ยิ่งใหญ่นัก แต่มันก็ช่วยให้เราผ่านพ้นปัญหาและอุปสรรคต่างๆไปได้อย่างดี

                ถึงเวลานี้พ่อของฉันมีอายุได้หกสิบเก้าปีแล้ว ฉันรู้ว่าพ่อเหนื่อยมามากแล้ว พ่อผ่านสิ่งต่างๆมามากมายเหลือเกิน แม้พ่อจะชอบแสดงให้เห็นว่าพ่อยังหนุ่ม พ่อชอบเบ่งกล้ามให้เห็นถึงความแข็งแรงของพ่อเสมอ แต่ลูกทุกคนรู้ว่าพ่อเหนื่อยนัก ลูกจะพยายามช่วยเหลือสิ่งต่างๆให้มากขึ้น ฉันอยากให้พ่อรู้ว่า ฉันรักพ่อมาก ภูมิใจมากที่ได้เกิดมาเป็นลูกพ่อ ฉันอยากอยู่กับพ่อไปนานๆ อยากใช้ชีวิตกับพ่อให้คุ้มค่าที่สุด อาจมีบางครั้งที่ฉันทำให้พ่อเสียใจหรือไม่พอใจ ฉันต้องขอขอโทษพ่อ และสัญญาว่า จะไม่ทำให้พ่อผิดหวัง จะเป็นคนดี ตั้งใจเรียน ขยัน อดทน ซื่อสัตย์ อย่างที่พ่อเป็น และขอฝากกับลูกๆทุกคนว่า เวลามันผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน พวกเราโตขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่พ่อแม่ท่านแก่ชราลง กำลังกายของท่านลดน้อยลง มีเพียงแต่กำลังใจเม่านั้นที่มากมายเหลือเกิน ท่านพร้อมยอมทำทุกอย่างเพื่อเรา ในขณะที่เราพยามจะเอาทุกอย่างจากท่าน และสนุกสนานไปวันๆ ลองนึกถึงใจท่านบ้าง ดีกับท่านไว้มากๆ เมื่อเกิดอะไรขึ้นเราจะได้ไม่เสียใจ ไม่เสียดายเวลาแต่ละวินาทีที่เราใช้ไปอย่างเปล่าประโยชน์ สุดท้ายนี้ฉันขอยกบทกลอนบทนี้มอบให้แก่ พ่อ และลูกๆทุกคน

 

 

 

 

ต้นไม้ของพ่อ

พ่อใส่ปุ๋ยดังเตือนใจเฝ้าสั่งสอน 

พ่อหมั่นถอน  หญ้ารก  ที่ทับถม
เปรียบดังพ่อ  ปัดเป่า  ทุกข์อกตรม

 หวังเพียงลูก  สุขสม  รื่นเริงใจ

 

พ่อยังเป็น  ดั่งตะวัน  อันอบอุ่น  ส่องแสงให้  ต้นสมบูรณ์  สุดสดใส

 

 เปรียบดังพ่อ  ปัดเป่า  ทุกข์อกตรม         หวังเพียงลูก  สุขสม  รื่นเริงใจ

พ่อยังเป็น  ดั่งตะวัน  อันอบอุ่น          ส่องแสงให้  ต้นสมบูรณ์  สุดสดใส
เปรียบดังแสง  ชี้แนะ  แห่งฤทัย          ให้ลูกก้าว  ต่อไป  ในโลกันต์

ถึงวันนี้  ลูกเติบโต  เป็นต้นใหญ่        ออกดอกใบ  สวยงาม  ตามสร้างสรรค์
มีวันนี้  ด้วยมือพ่อ  เฝ้าเพาะพันธุ์       ให้ลูกนั้น เติบโต และแข็งแรง

ขอสัญญา  ว่าจะ  เป็นต้นไม้        ที่คอยให้  ร่มเงา  บดบังแสง
จะรับใช้  ชาติบ้านเมือง  ไม่คลายแคลง    ไม่เสียแรง  พ่อเฝ้าปลูก  มาด้วยใจ

จะยืนหยัด  ต้านลม  พายุฝน        จะยืนต้น  ให้พ้น  สายน้ำไหล
จะอดทน  กล้าแกร่ง  ต่อเภทภัย        เพื่อให้พ่อ  ภูมิใจ  ที่สอนมา

จะไม่เป็น  ต้นสูงลิ่ว  คอยแย่งน้ำ        จากต้นที่  เตี้ยต่ำ  แคระแกรนกว่า
จะไม่เป็น  ต้นกาฝาก  ฝากชีวา         เอาแต่ได้  เรื่อยมา  ไม่แบ่งปัน

ขอให้พ่อ   ภูมิใจ  ในวันนี้         ทุกหยาดหยด  เหงื่อที่  พ่อเสียนั้น
ดังน้ำทิพย์  ที่หล่อเลี้ยง  ทุกคืนวัน       ให้ตัวฉัน  เติบโต  เป็นคนดี

สุดท้ายนี้  อยากบอก  ว่ารักพ่อ        อยากจะขอ  ให้พ่อมี  ความสุขี
ลูกสัญญา   ว่าจะ  เป็นคนดี       ให้พ่อนี้  ชื่นใจ  แน่แท้เอยฯ

รับขวัญ ธรรมบุษดี เลขที่๓ ม.๔/๗

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทัวร์อีสานตั้งใจเขียนสารคดีให้ได้สักเล่ม....ไอ้แอ๊บมึงจำคำกูไว้ ว่ากูสละทริปฟรีไป...ถ้ามึงทำทริปนี้ล่มน้า....

คงได้ไปพักที่บ้านวังมน..กาฬสินธ์ ....ขอให้ฝนฟ้า เป็นใจด้วยยยย พลีสสส

 

รูปแมวนี่ป๋าเค ถ่ายที่ป้อม...ทีแรกก็ด่ามันว่าถ่าย เห้ไ รมา...แต่พอดูแล้วมันก็ลึกซึ้งน้า หรือว่ามันให้เหตุผลมั่วๆไม่รู้...มันว่า ในป้อมมีมากกว่าคน